Lyrics
Wysoki Sądzie, siedzę, nie wstaję,
bo korona ciąży, a ja się nie daję.
Ręka na stole — proszę, cała czysta,
a druga pod suknią: sprawa osobista.
Ta głowa nade mną w złotych promieniach?
Przyszła tu sama. Bez ciała. Bez zezwolenia.
Raz, dwa, trzy — świece płoną dwie,
a przy dwóch świecach nikt nie ścina, nie!
Bo ściąć przy świadkach to jest wstyd i błąd —
raz, dwa, trzy — uniewinnij mnie, Sąd!
Dowód A: perły — cała ich lawina.
To moje łzy, a to nie moja wina,
że kiedy płaczę, płaczę w karatach
i zbieram do misy, i spłacam w ratach.
Dowód B: róża. Tak, ścięta, przyznaję —
róże się ścina, takie są zwyczaje.
Dowód C: korale, czerwone, w nieładzie —
krwi się nie nawleka. Sprawdziłam, Wysoki Sądzie.
Raz, dwa, trzy — świece płoną dwie,
a przy dwóch świecach nikt nie ścina, nie!
Bo ściąć przy świadkach to jest wstyd i błąd —
raz, dwa, trzy — uniewinnij mnie, Sąd!
Świadkowie? Proszę bardzo. Ten po lewej, siwy, w zieleni, patrzy w podłogę, bo coś zgubił. Ten po prawej, w czerwieni, patrzy w bok, bo nie chce się mieszać. Obaj nic nie widzieli. Czyli potwierdzają. Kto nic nie widział, ten widział, że nic się nie stało. A kielich? Kielich jest pusty, bo zabezpieczyłam dowód. W sobie.
A złote jabłko to żadna łapówka —
niech pan ugryzie: zostanie zębów połówka.
Berło stoi z boku, bo rządzę nie ręcznie,
rządzę spojrzeniem — cicho i wdzięcznie.
Patrzę prosto na pana, nie mrugam ni razu,
kto nie mruga, nie kłamie. To wynika z obrazu.
Raz, dwa, trzy — świece płoną dwie,
a przy dwóch świecach nikt nie ścina, nie!
Bo ściąć przy świadkach to jest wstyd i błąd —
raz, dwa, trzy — uniewinnij mnie, Sąd!
Jeszcze jedno, Wysoki Sądzie. Ta głowa w słońcu... Proszę się dobrze przyjrzeć. A potem proszę sprawdzić, czy pan ma jeszcze swoją. Bo jeśli nie — rozprawa jest zamknięta.