Noszę skarbiec na głowie.
Ktoś mi go włożył – nie założył. Włożył. W noc – w czwartek, trzeci w miesiącu dwunastym roku siódmym po wielkim podziale wiedeńskim. Spałam. Ktoś przyszedł we śnie. Ułożył wstęgi, mozaiki, kamienie, pióra, muszle, liście. Wszystko, co miał w skrzyni. I zostawił. Rano zobaczyłam w lustrze. I zrozumiałam, że to już nie zejdzie. Bo wrosło. Bo nazajutrz było częścią mnie. Bo kolejnego dnia już nie pamiętałam, jak wyglądałam przedtem. Więc noszę. Nie dźwigam. Noszę. To różnica. Dźwiga ten, kto chce zrzucić. Nosi ten, kto przyjął.
Za mną jest człowiek w czerwieni. Ma na imię Bożydarek. Ubrał czapkę z futer. Ma miecz i coś złotego w rękach. Może klucz? Może pieczęć? Może nawet złote nic. Trzyma to tak, Żeby przypadkiem nie odkryć co to jest.
Po co ta tajemniczość? Nie odkryłam ale kiedyś bez wątpienia znajdę odpowiedź. To kwestia czasu. Bożydarek stoi tu w przeliczeniu na ziemski czas trzysta lat i siedem i pół tygodnia. Postawił go Fryderyk Dziewiąty. Ten sam, który zapłacił trzy tysiące florenów za katedrę w kształcie kobiety. Fryderyk miał w tym czysty interes. Jak bardzo czysty nie zdradził a ponieważ Fryderyk umarł to na pewno zostanie tajemnicą. Można by dopuścić wytrawną sprzątaczkę a ta na pewno by odkryła stopień czystości, ale ustaliliśmy ze trochę tajemnicy nie zaszkodzi. Bożydarek milczy (jak zresztą wszyscy na wszystkich obrazach oprócz mnie). Napisał na kartce że czeka aż Fryderyk wróci i go posadzi w jakimś wygodnym fotelu. Nie dziwię mu się bo stać 300 lat, ho, ho…. Fryderyk jednak nie wróci bo umarli nie wracają, chyba że we wspomnieniach. A Bożydarek nie ma wspomnień. Trzysta lat to za mało na zbiór wspomnień.
W innej części obrazu dwóch “leonidasków”, czyli kolesi w stylu pędzla Leonardo da Vinci. Jeden starszy, siwy, w żupanie. Drugi młodszy, w czerni. Jakby rozmawiają. “Jakby”, bo nie wiadomo na pewno. Mogą też milczeć. Mają wybór. Choć ja bym wybrała złoto i milczała. Ale ja to nie oni, więc czort jeden ich tam wie. Zagadką jest ten trzeci w czarnym płaszczu. Ma zamiar wyjść z kadru – przenieść się do innego obrazu, więc dobrze się mu przypatrz zanim zniknie. Ja też muszę pilnować kiedy wyjdzie, bo jak otworzy drzwi to będzie przeciąg i mnie przewieje. Mogę złapać wirusa, no chyba że wyskoczy oknem, bo ma bliżej. Wtedy nie musi być przeciągu i złapię kataru.
Jest sporo rzeczy w kadrze. Nie da się wszystkich opisać. To znaczy da się ale wtedy mój wywód byłby zbyt długi i kto by tego słuchał. Skupmy się więc na winogronach. Wyglądają jak winogrona ale to nie winogrona. To wino, które już to wie, ale udaje, że nie wie. Winogrono od początku jest winem – tylko oszukuje. Jeśli widzisz winogrona w markecie za cztery pięćdziesiąt dziewięć, nie daj się zwieść. Sięgnij po dzban. Wypij moje i swoje zdrowie. Bo szlachetne zdrowie nikt się nie dowie, jako smakuje, aż się pokiełbasi swojskim pętem salcesonu.
Zegar chodzi. Jak wiadomo z innego obrazu jest czwarta czterdzieści cztery. Zawsze czwarta czterdzieści cztery. Tutaj także. Sprawdzałam czterdzieści razy. Cztery sobie odpuściłam. Za każdym razem ta sama godzina co do minuty. Jest więc jasne, że tutaj czas stoi. Nie dlatego, że się zatrzymał. Dlatego, że wleciał w pętlę. Jak wszyscy. Jak człowiek w czerwieni, który milczy. Jak ci dalej, którzy milczą. Jak ja, która mówię. Ale moje mówienie też jest pętlą. Powtarza się. Codziennie. Ten sam monolog. Te same słowa. Ta sama godzina i minuta.